Wrong Number

Ujumbe mmoja tu uliotumwa kwa namba isiyo sahihi...kwangu...na kila kitu kikabadilika.
Hajaniambia jina lake la mwisho, na labda hilo linapaswa kuwa ishara ya hatari elfu moja, lakini nilipokuwa peke yangu katika jiji jipya na nikihangaika kujiweka hai, jumbe zake zilikuwa kama uzi wa matumaini niliokuwa nikiuomba kwa muda mrefu.
Lakini nisingewahi kujibu ule ujumbe kama ningejua kwamba aliyekuwa ananitumia ni Austin Daniels, nyota mkubwa wa mchezo wa mpira hockey na kipenzi cha mashabiki duniani.
Sasa anajaribu kuniteka moyo kabisa. Anasema amenizimia kweli kweli. Anataka nivae namba yake…milele.
Swali ni hili—je, bado ni ile namba isiyo sahihi, au mungu huyu wa uwanjani anaweza kuthibitisha kwamba yeye ndiye mtu sahihi?
Sehemu ya 1
Nilimkazia macho mama huku akiwa amelala ovyo kwenye kochi letu la zamani. Macho yake yalikuwa mazito, mwili wake ukitingishika kidogo kidogo kana kwamba alikuwa ndani ya ndoto isiyoeleweka. Mchanganyiko wa harufu ya bangi, pombe na madawa ya hospitali ulitapakaa ndani ya nyumba yetu ndogo.
“Mrembo wangu… wateja wanakuja,” alininong’oneza kwa sauti ya kuchoka, akiwa hajitambui vizuri. Aliniita "mrembo wangu" kila alipokuwa kwenye hali hiyo, kila mara nikijua hilo halimaanishi chochote kizuri.
Mlango ukagongwa. Sikuwa hata nimemaliza kuhesabu hadi tatu, kijana mmoja mrefu akaingia. Alikuwa na sura ya kutojali, akamwita mama kwa jina la ajabu: “Roxane!”
Mama akageuka kwa shida na kuniambia kwa sauti ya chini lakini ya dharura, “Brigit, nenda chumbani. Usitoke mpaka mteja aondoke.”
Sikusema chochote. Nilinyanyuka na kuelekea chumbani kwangu, nikijua kinachoendelea lakini bado nikijaribu kujifanya sikielewi. Mara zote huwa hivi. Mteja huja. Mlango hufungwa. Mimi hubaki na ukimya.
Lakini siku hiyo… ukimya haukuwa wa kawaida.
Dakika zilipita. Halafu saa nzima. Halafu tena zaidi. Kulikuwa kimya—kimya cha kutisha. Hakukuwa na sauti ya vicheko, wala mlio wa viatu, wala hata mlango ukifunguliwa. Kulikuwa tu na ukimya mzito, ulionikaba koo.
Mwili wangu ukaanza kusononeka. Nilijua kuna jambo. Nilijua. Kwa hofu na wasiwasi, nilifungua mlango kwa tahadhari na kuchungulia nje.
Nilimuona mama. Alikuwa sakafuni, akielea kwenye dimbwi la matapishi ya kijani kibichi. Alikuwa amepoteza fahamu, au pengine… pengine mbaya zaidi.
Nilikimbia kwa kasi. “Mama! Mama, nini shida?”
Alijaribu kufumbua macho. Kwa shida. Kwa maumivu. Kwa mwisho.
“Brigit… mwanangu mrembo…” alijikokota kusema, “…usijewahi kuukabidhi moyo wako kwa mwanaume yoyote yule…”
Alinirudia tena, na tena. Halafu… kimya.
Macho yake yakapoteza uhai. Mwili wake ukawa mzito. Moyo wangu ukavunjika.
Sikuwahi kuelewa kwa nini alisema maneno hayo. Kwa nini hapo. Kwa nini hivyo. Lakini usiku huo, nilijua moja: maisha yangu yalibadilika milele.
Nilibaki pale chini, nikimkumbatia mama aliyenipotea. Nikijiuliza: ni nini maana ya kumpenda mtu, na ni kwa nini moyo wangu ni wa kuhifadhiwa?
Sikuwa na majibu—lakini niliamua kuanza safari ya kuyatafuta. Endelea…